Defalarca ertelenmiş bir ölümün faizidir
Yaşadığım bu bitkisel hayat
Etekleri tutuşmuş karlı bir dağım
Heyhat! Çekip gitmeyi iyi bilirim ya
İki kat fazladır koparıldığım
Ειναι ο τόκος ενος θανατου που επανειλημμενα αναβάλλεται
αυτη η ζωή του φυτού, που ζω.
Ειμαι ενα χιονισμενο βουνό που εχουν καει οι πρόποδές του
Μάταια! ξέρω πολύ καλά να ρίχνω μαύρη πετρα πισω μου αλλά
είναι ήδη δυο φορες που με αποσπάσανε
Amansız balkan rüzgarında uykumu
Didik didik eden o çakal
Sevgilim! Gözyaşların kurudu mu
Ben özlemeyi iyi bilirim, sakın endişelenme
Sarılacak birini bul üşütmeyesin ve hoşçakal
Στον ανελέητο αέρα του Αίμου
εκείνο το τσακάλι εξονυχιστικά τρώει τον υπνο μου,
Αγάπη μου
Μηπως στερεύσανε τα δάκρυά σου?
Να μην ανησυχείς, ξερω πολύ καλα να νοσταλγώ
να βρεις καποιον να αγκαλιασεις για να μην κρυώσεις και
αντίο.
Ömrümden bir mevsim bırakıyorum bu soluk yunan zindanına
Kendime bir aşk tamamlıyorum özlemlerden
Yarısı masal
Cüzdanımdaki saç telin yeter bana
Sende kalanları hangi rüzgara salarsan sal
Αφήνω μια εποχη απ’την ζωη μου σ’αυτην την Ελληνικη φυλακη
Ολοκληρωνω εναν ερωτα απ’την επιθυμία
-το μισό της είναι παραμύθι-
Μου φτάνει αυτή η τρίχα που είναι στο πορτοφόλι μου
Αυτές που έμειναν σε ‘σένα
Να ελευθερώσεις
Σε όποιον αέρα
Σε αυτόν που θες
Ocak 2004
