Mavi sis kalkıyor tarlalardan, mor ağaçlar dansediyor geride
yara yarayla sarılmaz, acı acıyla dindirilmez, çok geç öğrendim
yani kaçınılmaz, bu kan akacak
ne içerde, ne dışarda
çektiğim hasret sana layık olmayacak
bir saban gibi bu mayın tarlasında
daha çok sürüneceğim...
Böyle mi bitiyordu destansı aşklar, emin misin
Herkes ölecek, perde kapanacak ve sonra alkışlar
bana bir fotoğrafını gönder, saçların açık olsun
-demek bir albüme sıkıştırılacak o öldürücü bakışlar-
bir çiçek dik saksıya, sonra bırak solsun
bizim aşkımızın özeti bu ve mor ağaçlarda beyaz kuşlar
çok geç öğrendim anasını satayım, dünyanın üçte ikisi su
beyaz kuşların umurunda mı ölüm korkusu
onu bizim boynumuza astı tanrı, nöbetçi polis duymasın
allah muhafaza bir cinneti hatırlar görev icabı
ya dünya sular altında kalırsa! Saçların noolacak!
Mart 2004
